Imatinib w porównaniu z interferonem i niską dawką cytarabiny dla nowo zdiagnozowanej przewlekłej białaczki szpikowej przewlekłej cd

Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną zgodę, zgodnie z przepisami instytucjonalnymi. Projekt badania i leczenia
Ta prospektywna, wieloośrodkowa, otwarta, faza 3, randomizowana, kontrolowana próba została przeprowadzona w warunkach ambulatoryjnych. Pacjenci w grupie otrzymującej imatynib otrzymywali 400 mg doustnie na dobę. Pacjenci przypisani do interferonu alfa i cytarabiny (leczenie skojarzone) otrzymywali stopniowo zwiększające się dawki interferonu alfa (docelowa dawka, 5 milionów U na metr kwadratowy powierzchni ciała na dzień), o ile stopień 3 (ciężki) lub stopień 4 ( zagrażające) nie wystąpiła toksyczność. Po osiągnięciu maksymalnej tolerowanej dawki interferonu alfa, dodawano podskórnie małą dawkę cytarabiny w dawce 20 mg na metr kwadratowy dziennie (maksymalna dawka dobowa, 40 mg) przez 10 dni każdego miesiąca. Jednoczesne podawanie hydroksymocznika w obu grupach terapeutycznych było dozwolone przez pierwsze sześć miesięcy leczenia, aby utrzymać liczbę białych krwinek poniżej 20 000 na milimetr sześcienny. Leczenie w obu grupach było kontynuowane, dopóki pacjent nie uzyskał już korzyści z leczenia.
Badanie zostało zaprojektowane przez badaczy i przedstawicieli sponsora, Novartis. Dane zostały zebrane przy użyciu systemów zarządzania danymi i wsparcia statystycznego firmy Novartis oraz przeanalizowane i zinterpretowane przez statystyka z Novartis w ścisłej współpracy z badaczami. Komitet naukowy (patrz dodatek), który był również komitetem pisarskim, a wszyscy badacze akademiccy mieli dostęp do nieprzetworzonych danych. Niezależna rada monitorująca dane (patrz dodatek) dokonała dwukrotnego przeglądu danych z badań i sformułowała zalecenia dotyczące czasu ujawnienia danych opartych na bezpieczeństwie, tolerancji i skuteczności.
Punkty końcowe
Pierwszorzędowym punktem końcowym była progresja określona przez dowolne z następujących zdarzeń, w zależności od tego, co nastąpiło wcześniej: zgon z jakiejkolwiek przyczyny w czasie leczenia, rozwój CML po fazie przyspieszonej (określony przez obecność co najmniej 15% komórek blastycznych we krwi lub szpik kostny, co najmniej 30 procent blastów plus promielocytów we krwi lub szpiku kostnym, co najmniej 20 procent obwodowych leukocytów zasadochłonnych lub trombocytopenia [mniej niż 100 000 płytek krwi na milimetr sześcienny] niezwiązanych z leczeniem) lub CML w fazie blastycznej (określone przez obecność co najmniej 30 procent komórek blastycznych we krwi lub szpiku kostnym lub zajęcie pozamykularne [np. chloroty], ale nie hepatosplenomegalię), utratę całkowitej odpowiedzi hematologicznej (zdefiniowanej przez pojawienie się któregokolwiek z poniższych wyników w dwóch próbkach krwi uzyskanych w odstępie co najmniej jednego miesiąca : liczba białych krwinek większa niż 20 000 na milimetr sześcienny, liczba płytek krwi co najmniej 600 000 na milimetr sześcienny, pojawienie się choroby pozaszpikowych, pojawienie się co najmniej 5 procent mielocytów i metamielocytów we krwi obwodowej lub pojawienie się blastów lub promielocytów we krwi obwodowej), utrata głównej odpowiedzi cytogenetycznej (zdefiniowanej jako wzrost komórek Ph-dodatnich w metafazie o co najmniej 30 punktów procentowych w dwóch analizach cytogenetycznych wykonywane co najmniej w odstępie jednego miesiąca) lub zwiększenie liczby białych krwinek (zdefiniowane jako podwojenie liczby do ponad 20 000 na milimetr sześcienny w dwóch przypadkach w odstępie co najmniej jednego miesiąca u pacjenta, który nigdy ściśle nie posiadał pełnej odpowiedzi hematologicznej pomimo otrzymania maksymalnie tolerowanych dawek terapii).
Drugorzędowymi punktami końcowymi były: całkowita odpowiedź hematologiczna (zdefiniowana jako liczba białych krwinek mniejsza niż 10 000 na milimetr sześcienny, liczba płytek krwi mniejsza niż 450 000 na milimetr sześcienny, obecność mniej niż 5 procent mielocytów i metamielocytów, obecność mniej niż 20 procent bazofilów i brak blastów i promielocytów we krwi obwodowej oraz brak zajęcia pozaskownowego), wskaźnik głównej odpowiedzi cytogenetycznej (sklasyfikowany jako kompletny [0 procent komórek Ph dodatnich w metafazie w szpiku kostnym próbka] lub częściowe [1 do 35 procent komórek Ph-dodatnich w metafazie], określone na podstawie pasma G w co najmniej 20 komórkach w metafazie na próbkę), bezpieczeństwa i tolerancji.
Modyfikacje dawki
U pacjentów w grupie otrzymującej imatynib, którzy nie mieli pełnej odpowiedzi hematologicznej po 3 miesiącach lub co najmniej niewielkiej odpowiedzi cytogenetycznej (zdefiniowanej przez stwierdzenie 36 do 65 procent komórek Ph-dodatnich w metafazie) po 12 miesiącach, dawkę można było zwiększyć do 400 mg dwa razy na dobę przy braku działań niepożądanych ograniczających dawkę
[podobne: zdrowie definicja wg who, korona porcelanowa na metalu, terapia uzależnień lublin ]
[patrz też: vivamed tarnów, hormon luteinizujący, sabamed ]