Imatinib w porównaniu z interferonem i niską dawką cytarabiny dla nowo zdiagnozowanej przewlekłej białaczki szpikowej przewlekłej ad 6

Wskaźniki najlepszych obserwowanych odpowiedzi hematologicznych i cytogenetycznych. Częstość odpowiedzi hematologicznych i cytogenetycznych przedstawiono w Tabeli 4. Podobnie jak w przypadku ogólnej całkowitej odpowiedzi hematologicznej w grupie imatynibu, niż w grupie leczenia skojarzonego (95,3% w porównaniu z 55,5%, P <0,001), odpowiedzi były szybszy. Mediana czasu do całkowitej odpowiedzi hematologicznej wynosiła miesiąc w grupie otrzymującej imatynib, w porównaniu z 2,5 miesiącem w grupie leczenia skojarzonego. Szacowane wskaźniki całkowitej odpowiedzi hematologicznej po 18 miesiącach wynosiły 96,8 procent w grupie imatynibu i 69,0 procent w grupie terapii skojarzonej. Continue reading „Imatinib w porównaniu z interferonem i niską dawką cytarabiny dla nowo zdiagnozowanej przewlekłej białaczki szpikowej przewlekłej ad 6”

Imatinib w porównaniu z interferonem i niską dawką cytarabiny dla nowo zdiagnozowanej przewlekłej białaczki szpikowej przewlekłej ad 5

Aktualna analiza opiera się na danych zebranych do 31 lipca 2002 r. Mediana okresu obserwacji wynosiła 19 miesięcy. Jedyną znaczącą różnicą w charakterystyce linii podstawowej między obiema grupami było to, że więcej pacjentów w grupie otrzymującej imatynib niż w grupie z terapią skojarzoną wykazywało nieprawidłowości chromosomalne oprócz Ph (12,1% w porównaniu z 7,6%, P = 0,015). Stratyfikacja ryzyka na podstawie prognostycznych wyników Sokala i wsp.32 oraz Hasforda i wsp. 33 dała podobne wyniki w obu grupach (tab. Continue reading „Imatinib w porównaniu z interferonem i niską dawką cytarabiny dla nowo zdiagnozowanej przewlekłej białaczki szpikowej przewlekłej ad 5”

Imatinib w porównaniu z interferonem i niską dawką cytarabiny dla nowo zdiagnozowanej przewlekłej białaczki szpikowej przewlekłej czesc 4

U pacjentów w grupie leczenia skojarzonego, którzy otrzymywali maksymalną tolerowaną dawkę interferonu alfa, dawkę cytarabiny można było zwiększyć do 40 mg na dobę przez 15 dni każdego miesiąca, jeśli całkowita odpowiedź hematologiczna po 3 miesiącach lub co najmniej odpowiedź cytogenetyczna po 12 miesiącach nie została osiągnięta. Crossovers
Wszystkie wnioski o przeniesienie były pozbawione identyfikatorów i oceniane co tydzień przez komitet zarządzający badaniami. Pacjentom pozwolono przenosić się do drugiej grupy, jeśli nie mieli odpowiedzi, mieli brak odpowiedzi, mieli wzrost liczby białych krwinek lub nie mogli tolerować leczenia (sytuacja określona przez nawrót niehematologicznej toksyczności co najmniej stopień 3 pomimo odpowiedniego zmniejszenia dawki i optymalnego leczenia objawowego); zwrotność była dozwolona u każdego pacjenta, u którego wystąpił niekorzystny efekt, który uznano za natychmiast zagrażający życiu.
Analiza statystyczna
Obliczenie wielkości próby oparto na przewidywanych różnicach w szybkościach postępów. Celem było wykrycie relatywnego współczynnika ryzyka wynoszącego 0,75 dla grupy imatynibu w porównaniu z grupą leczenia skojarzonego, biorąc pod uwagę szacunkową pięcioletnią stopę przeżycia wolnego od progresji wynoszącą 50 procent dla grupy leczenia skojarzonego i około 60 procent dla grupa imatinibu. Continue reading „Imatinib w porównaniu z interferonem i niską dawką cytarabiny dla nowo zdiagnozowanej przewlekłej białaczki szpikowej przewlekłej czesc 4”

Imatinib w porównaniu z interferonem i niską dawką cytarabiny dla nowo zdiagnozowanej przewlekłej białaczki szpikowej przewlekłej cd

Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną zgodę, zgodnie z przepisami instytucjonalnymi. Projekt badania i leczenia
Ta prospektywna, wieloośrodkowa, otwarta, faza 3, randomizowana, kontrolowana próba została przeprowadzona w warunkach ambulatoryjnych. Pacjenci w grupie otrzymującej imatynib otrzymywali 400 mg doustnie na dobę. Pacjenci przypisani do interferonu alfa i cytarabiny (leczenie skojarzone) otrzymywali stopniowo zwiększające się dawki interferonu alfa (docelowa dawka, 5 milionów U na metr kwadratowy powierzchni ciała na dzień), o ile stopień 3 (ciężki) lub stopień 4 ( zagrażające) nie wystąpiła toksyczność. Po osiągnięciu maksymalnej tolerowanej dawki interferonu alfa, dodawano podskórnie małą dawkę cytarabiny w dawce 20 mg na metr kwadratowy dziennie (maksymalna dawka dobowa, 40 mg) przez 10 dni każdego miesiąca. Continue reading „Imatinib w porównaniu z interferonem i niską dawką cytarabiny dla nowo zdiagnozowanej przewlekłej białaczki szpikowej przewlekłej cd”

Czynniki związane z progresją choroby rakowiaka czesc 4

Charakterystyka kliniczna pacjentów. Charakterystykę kliniczną pacjentów, poziomy 5-HIAA oraz szczegóły dotyczące leczenia zespołu rakowiaka na linii podstawowej przedstawiono w Tabeli 1. Wśród 71 pacjentów z seryjnymi echokardiograficznymi, u 18 pacjentów obserwowano regresję biochemiczną, a progresję w 19 w górę; podczas dalszych badań u pozostałych 34 pacjentów nie zaobserwowano wyraźnej zmiany. Na podstawie obrazowania jamy brzusznej obserwowano progresję masy guza u 21 pacjentów, regresję u 6 i brak wyraźnych zmian u 44 pacjentów. Zmiany zastawkowe
Ryc. Continue reading „Czynniki związane z progresją choroby rakowiaka czesc 4”

Czynniki związane z progresją choroby rakowiaka cd

Zastosowaliśmy zapisy Dopplera do przypisania wyników dla obecności (1) lub nieobecności (0) rozkurczowego przepływu w tętnicy płucnej i odwrócenia skurczowego przepływu w żyłach wątrobowych.9 Na podstawie rejestrów metodą Dopplera ciągłego, napływu trójdzielnego, szczyt prędkość zwrotna, czas połowiczny ciśnienia i średni gradient przepływu zostały zmierzone. Rejestracje wypływu prawej komory zostały wykorzystane do pomiaru prędkości szczytowej i średniego gradientu na zaworze płucnym. Echokardiogramy były analizowane off-line przez jednego z nas, który nie był świadomy danych klinicznych. Ponadto 20 z elektrokardiogramów zostało losowo wybranych do analizy przez drugiego obserwatora. W 12 badaniach dwa zestawy przypisanych wyników były zgodne; w 6 wystąpiła rozbieżność punktu, aw 2 rozbieżność 2 punktów. Continue reading „Czynniki związane z progresją choroby rakowiaka cd”

Czynniki związane z progresją choroby rakowiaka ad

Niewydolność prawej komory pozostaje główną przyczyną zachorowalności i śmierci pacjentów z chorobą rakowiaka. Znajomość mechanizmów uczestniczących w progresji zmian kardiologicznych może prowadzić do opracowania metod leczenia łagodzących ten proces. Przeprowadziliśmy retrospektywne badanie w celu zidentyfikowania czynników związanych z postępem dysfunkcji zastawki u pacjentów z zespołem rakowiaka. Ocenialiśmy pacjentów z przerzutową chorobą rakowiakową, którzy przeszli seryjne badania echokardiograficzne i pacjenci kierowani bezpośrednio do interwencji chirurgicznej po wstępnej ocenie echokardiograficznej.
Metody
Wybór pacjentów
W latach 1980-2001 273 pacjentów z histologicznie zweryfikowanymi guzami rakowiaka i zespołem rakowiaka zostało skierowanych do oceny echokardiograficznej w Mayo Clinic, w Rochester, Minnesota. Continue reading „Czynniki związane z progresją choroby rakowiaka ad”

Czynniki związane z progresją choroby rakowiaka

Poprzez uwalnianie substancji wazoaktywnych do krążenia nowotwory rakowe mogą powodować prawostronną chorobę zastawkową serca. Czynniki związane z progresją choroby rakowiakowej są słabo poznane. Przeprowadziliśmy retrospektywne badanie w celu zidentyfikowania takich czynników. Metody
Nasza próba obejmowała 71 pacjentów z zespołem rakowiaka, którzy przeszli seryjne badania echokardiograficzne wykonane w odstępie ponad jednego roku i 32 pacjentów skierowanych bezpośrednio do interwencji chirurgicznej po wstępnej ocenie echokardiograficznej. Ocena choroby rakowiaka została określona na podstawie oceny budowy i funkcji zastawki oraz funkcji prawej komory. Continue reading „Czynniki związane z progresją choroby rakowiaka”

Imatinib w porównaniu z interferonem i niską dawką cytarabiny dla nowo zdiagnozowanej przewlekłej białaczki szpikowej przewlekłej ad 8

Jeśli odpowiedź była analizowana tylko zgodnie z pierwszym otrzymanym leczeniem, nasza analiza może nie docenić odpowiedzi na interferon alfa (porównaj tabelę 4 i rysunek 1). Na przykład pacjent, który przejdzie do leczenia imatynibem z powodu nietolerancji, może być uznany za nie mający odpowiedzi na leczenie skojarzone. Aby zrekompensować tę możliwość, przeanalizowaliśmy również dane za pomocą metody Kaplana-Meiera, w której dane dotyczące pacjentów, którzy przekroczyli lub przerwali leczenie z przyczyn innych niż progresja, zostały poddane cenzurze pod koniec początkowego leczenia. W przeciwieństwie do tego, stosowanie zasady ścisłej zamiany na leczenie może zawyżać szybkość odpowiedzi i lekceważyć szybkość progresji związanej z terapią interferonem alfa, ponieważ wykazano, że imatinib jest skuteczną terapią ratunkową dla pacjentów, którzy nie mają odpowiedzi na interferon. alfa. Continue reading „Imatinib w porównaniu z interferonem i niską dawką cytarabiny dla nowo zdiagnozowanej przewlekłej białaczki szpikowej przewlekłej ad 8”

Czynniki związane z rozwojem alergii na orzechy w dzieciństwie

Wydaje się, że rozpowszechnienie alergii na orzeszki ziemne wzrosło w ostatnich dziesięcioleciach. Oprócz alergii na orzeszki arachidowe i obecności atopii w rodzinie, nie są znane żadne czynniki ryzyka. Metody
Korzystaliśmy z danych pochodzących z Avon Longitudinal Study of Parents and Children, geograficznie zdefiniowanego badania kohortowego 13 971 dzieci w wieku przedszkolnym, aby zidentyfikować osoby z przekonującą historią alergii na orzeszki ziemne i podgrupą, która zareagowała na podwójnie ślepą próbę orzecha ziemnego. Najpierw prospektywnie zebraliśmy dane na temat całej kohorty, a następnie zebraliśmy szczegółowe informacje retrospektywnie, przeprowadzając wywiad z rodzicami dzieci z reakcjami orzechowymi i dziećmi z dwóch grup kontrolnych (losowa próba z kohorty i grupa dzieci, których matki miały historię wyprysku i tych, u których w pierwszych sześciu miesiącach życia wystąpiła sama egzema).
Wyniki
Czterdzieści dziewięć dzieci miało alergię na orzeszki ziemne; alergia na orzeszki ziemne została potwierdzona przez prowokację orzeszkami ziemnymi u 23 z 36 badanych dzieci. Continue reading „Czynniki związane z rozwojem alergii na orzechy w dzieciństwie”